Το Τραύμα της Αδελφότητας
Από τις πυρές των μαγισσών μέχρι τις σιωπές του σήμερα
Υπάρχει μια φράση που λένε πολλές γυναίκες σχεδόν χωρίς να το σκέφτονται:
«Δεν τα πάω καλά με γυναίκες.»
Πόσες φορές την έχεις ακούσει – ή πει εσύ η ίδια;
Κάτω από αυτή τη φράση δεν κρύβεται απλώς προσωπική εμπειρία, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο:
Ένα συλλογικό τραύμα.
Ένα ενεργειακό ρήγμα που έχει τις ρίζες του αιώνες πίσω.
👁️ Από τις ιέρειες στις πυρές
Κάποτε, οι γυναίκες μαζεύονταν σε κύκλους.
Μοίραζαν γνώση, φύλαγαν τα μυστήρια της γης, θεραπεύαν με βότανα και προσευχή, τιμούσαν τη σελήνη και τον ρυθμό της ζωής. Ήταν ιέρειες, μαίες, σοφές.
Ώσπου ήρθε η εποχή της καταστολής.
Η πατριαρχία φοβήθηκε τη δύναμη αυτής της ένωσης.
Η γυναικεία σοφία δαιμονοποιήθηκε.
Οι θεραπεύτριες έγιναν “μάγισσες”.
Και οι φωτιές άναψαν.
Αλλά ο πιο σκοτεινός μηχανισμός ήταν άλλος:
η γυναίκα στράφηκε εναντίον της γυναίκας.
🔥 Η προδοσία ως επιβίωση
Κατά τη διάρκεια του κυνηγιού μαγισσών, ο μόνος τρόπος να σωθείς… ήταν να κατηγορήσεις μια άλλη.
Να προδώσεις μια φίλη, μια γειτόνισσα, μια αδελφή.
Να αποκοπείς από κάθε σύνδεση για να ζήσεις.
Έτσι, ο σπόρος της δυσπιστίας μπήκε βαθιά στο σώμα της γυναικείας εμπειρίας.
🧬 Το τραύμα περνάει από γενιά σε γενιά
Αυτό το τραύμα δεν έσβησε.
Κληροδοτήθηκε.
Κωδικοποιήθηκε στη συλλογική μας μνήμη.
Σιγά-σιγά έγινε «φυσιολογικό» να ανταγωνίζεσαι.
Να συγκρίνεσαι.
Να φοβάσαι την οικειότητα με άλλες γυναίκες.
Να προτιμάς αντροπαρέες γιατί “είναι πιο απλές”.
Να αισθάνεσαι πάντα ότι δεν ανήκεις σε κανένα γυναικείο κύκλο.
👁️🗨️ Σήμερα – Το τραύμα ξυπνά και ζητά θεραπεία
Σήμερα, πολλές από εμάς αρχίζουμε να αφυπνιζόμαστε.
Να νιώθουμε ότι κάτι μέσα μας διψά για σύνδεση.
Ότι χορτάσαμε μοναξιά, συγκρίσεις, ανταγωνισμό.
Νιώθουμε ότι η γυναίκα δεν είναι η εχθρός μας.
Είναι ο καθρέφτης μας.
Όμως για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται θεραπεία.
Να κοιτάξουμε το τραύμα στα μάτια.
Να το αναγνωρίσουμε, χωρίς ντροπή.
Να φτιάξουμε ξανά ασφαλείς κύκλους.
Να δημιουργήσουμε χώρο για γνήσια επανένωση.
🌕 Η επανένωση ξεκινά
Κάθε φορά που μια γυναίκα λέει την αλήθεια της χωρίς να φοβάται.
Κάθε φορά που κρατάμε χώρο για μια άλλη χωρίς να την κρίνουμε.
Κάθε φορά που χαίρεσαι με τη χαρά της άλλης…
ένα κομμάτι του τραύματος θεραπεύεται.
Η αδελφότητα δεν είναι ιδέα.
Είναι πράξη.
Είναι θεραπευτικός χώρος.
Και είναι ώρα να την ξαναθυμηθούμε.